|
Kapı
çalıyorsun, gir, gülümse
Kirpiklerinde biraz tuzlu toz
Ve
dudaklarında güneşin melodisi.
Sonra
gözlerini gökkuşağına çeviren
Zarif ve
hassas bir şefkat ile
Sabah
erkenden kalkmış adamın
Şakaklarına koy yorgun ellerini.
Sadece
saf bir kalbin aşk ile algıladığı
Sözlerle
anlatılmaz huzur ve musikiyi
Tanrı,
melekler ve ölüler
Ayaklarının ucunda ilerlerken bazen
İlgisizlikten kanayarak ve sevgiden yoksun
Doluşurlar bu minnacık odaya.
Ve işte
ruh ruhayız, işitiyor musun
Haziran
ayının bu bakir gününde
Zamanın
sonsuz bir ışığa büründüğünü
Ve
amansız bir güzelliğe eriştiğini !
Athanase Vantchev de
Thracy
Paris, le 30 juin
2004
Traduit en turc par Yakup YURT
Bruxelles, le 07 février 2005
|
